Een speeltuin ontwerp je voor de kinderen!
De meeste speeltuinen zien er op het eerste gezicht keurig uit, een toestel voor alle leeftijden erin, bankje, afvalbak erbij en een mooi hek eromheen. De toestellen gezellig rood, geel en blauw, mooi kunstgrasje eronder, lekker veilig allemaal, hè hè, daar hoeven we zeker tien jaar niets meer aan te doen.
Je ziet de gemeente ambtenaar zo zitten achter zijn bureau, lekker tevreden dat het allemaal weer gelukt is. Niks mis mee……..toch?
Nou, ja…..tot je hoort dat er meer naast de toestellen wordt gespeeld dan op de toestellen. Tot je ontdekt dat er veel kinderen zijn die niet weten hoe ze zelf een hut moeten bouwen. Tot je van de kinderen zelf hoort wat ze eigenlijk willen. Uit de vele kinderinspraakmiddagen die ik gedaan heb, hoor ik over torens tot in de wolken, kastelen met enge mummies erin, een holle woonboom, draken waar je doorheen kan glijden, en zo kan ik nog pagina’s doorgaan met de meest fantasievolle, mooi gedroomde speeltuinen.
Het verschil tussen de bestaande en de gedroomde speeltuinen is heel groot, en dat is wel een beetje jammer, om het maar voorzichtig te zeggen. De vraag is nu waar dat aan ligt, en hoe we misschien wat meer in de buurt kunnen komen van de echte wensen van kinderen.
Wat veel gebeurt is dat er in het ontwerp van speelruimtes gedacht wordt vanuit de volwassene, vooral architecten hebben daar een handje van. Ik maak het geregeld mee dat er een prachtig gebouw (een school of een kinderdagverblijf bijvoorbeeld) is ontworpen en dat Mr. Ego eigenlijk het liefste wil dat de ruimte ervoor zo leeg mogelijk blijft, want dan is de visuele context optimaal… of zoiets.
Presentatietekeningen worden dan vanuit vogelvluchtperspectief gemaakt en er worden soms de meest prachtige bestratingspatronen bedacht. Ik heb het nog niet meegemaakt dat een kind een leuk bestratingspatroon ging tekenen tijdens de kinderinspraak. Het is vast héél mooi vanaf de tiende verdieping, maar vanaf 1m hoogte is er niets van te zien, kindhoogte dus.
En zo worden er bijvoorbeeld veel speeltoestellen ontworpen voor degene die ze kopen, want daar wordt namelijk aan verdiend en niet aan de kinderen. En de kopers zijn toch meestal wel ouder dan een jaar of tien. Dan worden er in het programma van eisen dingen gezet zoals ‘het moet onderhoudsvrij zijn’ of ‘het moet geschikt zijn voor alle leeftijden’ en ‘het moet goedkoop zijn’. Het lijkt mij dat toch de eerste eis in het PVE moet zijn: ‘het moet leuk zijn! Met een flink uitroepteken erachter!! En daar is gewoon een beetje fantasie voor nodig en als dat echt niet lukt, vraag het dan gewoon aan de kinderen, die weten wel wat leuk is.