Vakantie als inspiratie voor spelen
Dit jaar zijn met ons gezin op vakantie geweest in de Ardennen aan het riviertje de Semois. Daar konden onze kinderen (vier en zes jaar) zich heerlijk uitleven in de beekjes en bossen. De camping (de La Semois in Ste Cécile) was daarvoor ideaal: over het kampterrein zelf stroomt een beekje waarin eindeloos dammetjes werden gebouwd, bootjes werden gevaren, er is een bos waar je eigenlijk niet mocht komen ~dus lekker spannend~ en natuurlijk ook veel vriendjes om mee te spelen. Verder had de eigenaar nog enkele speelplekken, een klimwand en een stormbaan aangelegd. En misschien een van de leukste speelmogelijkheden, in ieder geval voor de vaders, is wel dat ieder op zijn eigen plekje in een vuurkorf vuurtje mag stoken. Het viel mij op dat dit op vrijwel alle campings in die buurt mag.
Als speelruimtespecialist kan ik het natuurlijk niet laten het spelen op mijn gemak te observeren. Opvallend was dat sommige kinderen er de voorkeur aan (lijken) te geven om veelal te spelen met de speeltoestellen. Andere kinderen waren juist veel te vinden bij de beek, gingen krekels en kikkers vangen, verzamelden van alles, zochten touwen en takken om hutten te bouwen en leken steeds op zoek om nieuwe dingen te ontdekken. Dan valt de invloed op die ouders daarin hebben; sommige stimuleerden kinderen om op ontdekkingstocht te gaan en stonden oogluikend toe dat hun kinderen vies werden, voor andere kinderen was dit ondenkbaar. Het zal u niet bevreemden dat onze wasmachine na de vakantie een week lang heeft moeten draaien.
Waar ik enorm van heb genoten is dat mijn zoontje thuis ook gelijk een stormbaan bij ons achter in de tuin heeft gemaakt naar voorbeeld van de camping: met een touw aan de pergola, via twee losse balkjes klimmen op de grijze vuilcontainer, dan naar de groene container en er weer uit via een touw gespannen tussen de pergola en een appelboompje. Leuk is het dan om het triomferende gezicht te zien van het buurmeisje dat met veel moeite toch over deze wankele installatie weet te komen. Dat sluit weer aan op mijn visie dat je kinderen niet op speeltoestellen moet helpen maar dat ze vooral veel leren van spelen die ze zelf verzinnen en overwinnen.
En de veiligheidsnormen? Er zijn diverse opmerkingen te maken over de speeltoestellen en de stormbaan op de camping (en die in onze tuin). Maar dat weerhield ons er echt niet van om de kinderen er te laten spelen. Natuurlijk nemen we een bepaald risico maar juist doordat ze met allerlei situaties te maken krijgen leren ze risico's in te schatten, hun evenwicht te bewaren, sterkte van materialen inschatten en zowel op dingen als eraf te klimmen.
Verder zijn we regelmatig gaan ‘geo-cachen’. Dat is met een gps (tom-tom voor in de natuur) op zoek naar een schat aan de hand van de geografische coördinaten die te vinden zijn op www.geocaching.com. Soms een enkel coördinaat waar gelijk de schat te vinden is, soms hele (wandel)tochten. Op die manier kwamen we op zeer onverwachte en mooie plekken.
Doordat er draadloos internet op de camping was en ik het niet had kunnen laten de laptop mee te nemen, konden we gelijk de gelopen tochten noteren en bij problemen om de cache te vinden, een en ander nakijken. Ik bedacht mij dat geo-caching erg geschikt is om de het verblijf op campings en hotels verder te veraangenamen en om ouders en kinderen te stimuleren buitenactiviteiten te ondernemen. Heel Nederland ligt al vol met allerlei leuke en spannende caches (zie de genoemde site voor een overzicht bij u in de buurt) en de investering voor de recreatieondernemer is beperkt: een gps vanaf iets meer dan 100 euro en zorgen dat er een paar caches zijn uitgeprint.
Maar goed, vakantie is afgelopen en we zijn weer aan het werk om aantrekkelijke speelruimte voor kinderen in de openbare ruimte te realiseren, waar ze nog een beetje vrij kunnen spelen.